พอดีมีโอกาสได้ฟังพระธรรมบท เรื่อง คนโง่สำคัญตนว่าตนฉลาด
คนโง่ที่รู้ว่าตนเองโง่ สามารถฉลาดได้เนื่องจากรู้ว่าตนเองโง่ จึงมีการขวนขวายที่จะฉลาด ไปพบปะศึกษาจากเพื่อนฝูง อาจารย์ที่ฉลาด หรือผู้ที่จะพอให้ความรู้ได้
หากแต่คนโง่ แล้วยังสำคัญว่าตนเองฉลาด คนจำพวกนี้โง่แสนโง่ เนื่องจากคืดว่าตนเองฉลาด ไม่ยอมรับ หรือ ไม่รู้ว่าตนโง่ จีงไม่แสวงหาความรู้เพิ่มเติม แถมยังว่าคนอื่นอีก คนพวกนี้แย่จริง ๆ
ผมมีความเห็นว่า คนโง่ถ้าขยัน หมั่นเพียรหาความรู้ สามารถเก่งได้กว่าคนฉลาดที่เกรียจคร้าน บางทีประเทศเราวัดกันเนื่องจากการ สอบ และคะแนนมากเกินไปหรือไม่ สงสัยอยู่
อย่างไรก็ตามต้องระวัง การใช้คนโง่ที่ขยัน ต้องดูแลให้ดี เนื่องจากหากคนโง่ ที่ขยัน แต่ขยันทำผิด นี่ร้ายแรงกว่า คนโง่ที่ขี้เกียจ เนื่องจากคนโง่ที่ขี้เกียจยังอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรให้ติดลบ แต่คนโง่ที่ขยัน แต่ทำผิด ถ้ายิ่งขยันมาก ยิ่งผิดมาก ต้องระวัง
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
ขยันทำผิด --" เศร้า
ReplyDelete